Ná ongeveer ses uur se onophoudelike gehuil, het Daniel na bewering hoofpyne, geswelde oë en ’n geswelde gesig begin ervaar. Maar toe kom die werklik kommerwekkende deel: Hy het na bewering vir sowat 45 minute gedeeltelike sigverlies ervaar. 

Op daardie stadium sou die meeste mense waarskynlik dink: “Oukei … dalk het ons genoeg gehuil vir vandag.”

Maar Daniel was nie gereed om tou op te gooi nie. Hy het aan die BBC gesê dat hy sy strategie moes aanpas en sy gehuil moes verminder, omdat hy nie wou hê dat die newe-effekte hom moes keer om sy doelwit te bereik nie.

Waarom 100 uur? Wel, blykbaar omdat hy 'n wêreldrekord wou opstel. Daniel het selfs ’n promosieplakkaat vir sy poging geplaas waarin Guinness World Records genoem is. Daar was net een klein probleempie: Hy het nie werklik met Guinness in verbinding getree nie. 

Lees ook: Weird Wide Web – ’n 26-jaar oue fout eindelik onthul!

Die Guinness World Records het aangekondig dat hulle nooit ’n rekord vir die langste huilmaraton sou monitor nie. Stel jou dus voor dat jy dae lank oefen om die wêreld se grootste huiler te word, net om uit te vind dat daar nie eens 'n trofee aan die einde is nie.

Daar is ook twyfel oor of Daniel werklik die volle 100 uur voltooi het. Snitte wat aanlyn geplaas is, het sy tydhouer op ongeveer 2 uur en 9 minute gewys, en 'n ander een op ongeveer 5 uur en 54 minute. Dit lyk dus of die rekord vir 100 uur se gehuil nooit werklik opgestel is nie.  

Maar Daniel het beslis iets bereik. Sy ongewone poging het viraal gegaan, internasionale aandag getrek en hom in 'n wêreldwye internetverhaal verander – en die kommentaar was presies wat ’n mens sou verwag.

Een persoon het geskerts dat hy ná die ervaring nooit weer sou wou huil nie. ’n Ander het voorgestel dat hy teen die tyd dat hy klaar was, sy eie klein riviertjie sou geskep het. En eerlikwaar, ná byna ses uur se aanhoudende gehuil, sluit ons dit nie uit nie.

Lees meer sm